daş yok mu daş

hayatımda bir kaç kere başıma gelmiş ve ömrümün en korkutucu anlarını bana hatırlatan replik. olay şöyle gerçekleşir. mahallede yaşça büyük bir çocuk size sataşır, siz önce tırstığınız için karşılık vermezsiniz, arkadaş grubunuz da donmuş kalmıştır. (zaten öyle arkadaş gurplarında ne hikmetse bir tane bile cevval çocuk bulunmaz.) çocuk orda bir yeltense af buyrun ağzınıza sıçacaktır. sonra size cahil ve korkak cesareti gelir. çocuğa bir yumruk çakarsınız. başlarsınız kaçmaya. o sırada çocuk sizin koşu hızınıza yetişemeyeceğini anladığı için yere bakınarak bu sözü sarfeder. kaçarken o sözün kulaklarda çınlaması ve her an arkadan kafaya bir taş gelecek hissi yirmili yaşlarını geçmiş bünyede bile psikolojik etkiler bırakır.