fiziksel kusurlardan dolayı dışlanmak

x diye bir arkadaşım var.

engelli kendisi. yürürken tek başına yürümekte zorlanan bir arkadaşım. lise 2 te tanıştım kendisi ile. sınıfta kimse arkadaşı değilmiş.

hayatında hiç okulda samimi arkadaşı olmamış.

kimse ile okuldan kaçmamış.

kimse ile maça gitmemiş.

kimse ile dışarıya çıkmamış biri idi.

bense okulun fazla popüler kişilerindendim. okula ilk geldiğimde herkes beni ben daha tanımadan tanıyordu. kibritci bizim okula gelmiş duydunuz mu? diyorlardı.

neyse efendim. sınıfa girdim. X tek oturuyordu. kimse yanına oturmamış. sınıf onu dışlanmış. gittim yanına oturdum. tanıştım.

sınıfta bir çok boş yer olmasına rağmen onun yanını özellikle seçmiştim. çünkü herkes bana gel yanıma otur dercesine bakarken o elindeki küçük bir deftere bir şeyler karalıyor benimle ilgilenmiyordu.

teneffüs oldu. yanıma yeni sınıf arkadaşlarım geldi. tanışmak için. 2 dakika merhabalaştıktan sonra x aşağı kantine inelim mi? dedim. şaşkın bakışları ile kabul etti. çünkü garipsiyordu onunla takılmak istememi.

tanıdım onu. herkes onu ayağındaki yürüme zorluğu yüzünden dışlar iken onu hayata kazandırmaya çalıştım.

kendisi 6 senedir arkadaşım şuan.

arkadaş ortamına soktum. kızlarla konuşmayı öğrettim. pes'e gittik beraber. okuldan kaçtık. onu hayata geri kazandırdım.

hatta e-kpss denen bir şey var. engelliler için kpss sınavı. 2 sene önce o sınava girmesini sağladım.

beraber çalıştık. kazandı.

simdi devlet memuru. guzel guzel çalışıyor. hatta geçen ay ev aldı. şimdi ise mumkunse bir kızla baş göz etmeye çalışıyoruz.

fiziksel kusuru olan insanları dışlanmayın. çok iyi arkadaş oluyor onlardan. ınanın.