güneş çavması

Böyle dibe dibe vurduğunuz dönemlerimiz olur ya, işte öyle bir dönemimde tesadüfen tavsiye üzerine okuduğum roman. Öyle bir güzel dili, öyle güzel bir akışı var ki.. Hem kendimi sorguladım, hem ölüme bakış açım değişti, hem yer yer kahkahalar attım yer yer gözlerim doldu. Bir kitap okudum hayatım değişti klişesine hiç inanmam ama bu kitap , bana kendimi hatırlattı. Kim olduğumu hatırlattı. Kaybetmişim kendimi, fark ettim. Okuyun, okutun. Bir de alıntı koyayım da şuraya tam olsun.

"Ananem hep şöyle derdi bana: Kalbini sıkmadan yaşa Handancım, bir şeylerin sana baskı yaptığını hissettiğinde, hemen son sahneyi düşün... Ölüm... Bu hayatta hiçbir şey ama hiçbir şey kalbine yük ettiğine değmez... Ne okul, ne iş, hatta ne de aşk... Seni sıkan, seni üzen, sana kötü hissettiren ne varsa, yavaşça oradan uzaklaş... Kendini, hataların da dahil, hiçbir şey için suçlama... Kimseyi de suçlama... Hayatta insanın işleyebileceği tek gerçek suç, mutlu olmamaktır...”