babası vefat etmiş erkeklerin ortak özellikleri

Sene 2007 Ağustos ayı. Daha 10 yaşlarındaydım. Hayatı dışarıda top oynamak, okuldan sonra annemin zorla banyo yaptırmasına karşı çıkmak, beton üstünde yırtık halı saha ayakkabısıyla top oynamak olarak bildiğim günlerdi. Hiçbir dert yok, sıkıntı ok. Bir gün kolumun altında topla binaya girdim. Asansörden çıktım kapımızın önüne bir baktım o da ne. Bir yığın ayakkabı ve içeride feryat figan ağlamalar. Ağlama sesinin annemin sesine benzediğini görünce top düştü ve içeri koşmaya başladım. Kapıda aralıklıydı ve ben koridora girdiğimde Aman Ya Rabb'im oda ne öyle. Bir sürü insan annemin etrafında ve annem ağlıyor, kendini parçalıyor. Şokun etkisiyle yürümeye devam ettim. Mutfağın önünden geçerken ağabeylerim ablalarım içeride ağlıyor. Bir birilerine sarılıyor. Bağırıyorlardı sürekli. Anlamıyordum ya. Nasıl olur da bir insanın babası ölür? Vallahi billahi ölemez diyordum. Aradan birkaç ay geçti. Ben yemek yemiyor ve o günden sonra hiç konuşamamıştım. 46 kilodan 32 kiloya düşmüştüm. Düşünemiyordum, dışarı çıkmıyorum, gezmiyorum. Sonra aradan zaman geçti ve ölenle ölünmediğini ama ölenin senden bir parça aldığını fark ettim. Sonra hayata çok acımasız oldum. Ve psikolojik saldırganlığım başladı. Kafam sürekli kurnazlığa çalışıyordu. Çünkü hayatta hiçbir şeyin kalıcı olmadığını anlıyorsun ve her konuda çıkarıcı oluyorsun.

Uzun lafın kısası, aşama aşama atlatıyorsun;
1-Üzüntü
2-Fiziksel çöküntü
3-Psikolojik çöküntü
4-Kendine gelip, her şeyin boş olduğunu anlamak
5-Psikolojik saldırganlık
6-Ve yarasından korkan bir birey olma...