kocasını pişiren kadın

bugün izleme fırsatı bulduğum ankara devlet tiyatrosunun oyunu . gitmeden önce oyun hakkında yapılan yorumları okuduğum için gitmemeyi düşünüyordum. daha sonra karar değiştirdim ve gittim nası karar değiştirdiğim uzun hikaye ve bu başlıkta anlatmam saçma olur. oyun başlarda pek güzel değildi hatta sıkıcı bile diyebilirim. zaten çeviri oyunları beni pek sarmıyo. ortalara doğru yanımdaki kalın sesli teyze zannettiğim ama aslında gencecik(belki benden küçük) kız saçma sapan esprilere kahkaha attıkça(kahkaha dediysek öyle böyle değil) bende ona bakıp istemsizce gülüyodum. bu karı neye gülüyo acaba diye ama gülünce kendimi tutamıyodum ikimiz gülüyoduk işte salonda öylece. oyunun son 1/3 lük kısmında biraz oyunun içine çekmeyi başardılar beni. dediğim gibi beklenti düşük olduğu için arada yaptıkları orta-güzel sahneler hoşuma bile gitti diyebilirim. hatta son kısmını beğendim bile diyebilirim. ama oyunculukları iyi değildi duyguyu hissettiremediler seyirciye. senaryoda öyle ama çeviri sonuçta başka bi kültürün içinde büyümüş yazarın yazdığı oyunun çokta iyi olmasını bize hitap etmesini beklemek hata. sanata saygımız sonsuz izledik alkışladık ve çıktık. daha güzel oyun varsa ona gitmenizi tavsiye ederim ama yoksa buda hiç yoktan iyidir.