sözlük yazarlarının itirafları

sakin bir hayat sürmek için istanbul'a, ailemin yanına dönüş yaptığımdan bu yana, elimde olmadan, içten içe eski hayatımı düşünüyordum. zihnimden çıkmıyordu eski yaşantım. bazen üç dört saatlik uykumda rüyalarıma giriyorlardı. ve dün, kerem'le birlikte birkaç arkadaşla daha dışarı çıktık. (kerem, yıllar önce herkesten her şeyden uzaklaşmaya birlikte karar verdiğimiz ve gittiğimiz, çocukluğumuzdan beri birbirimizi anlayabildiğimiz tek gerçek arkadaşımdır.)

gerçekten hızlı bir geceydi. işte böyle geceler sayesinde nefes alabiliyorum. yeryüzünde böyle geceler de yaşanabildiği için yaşamak isteği ölümün üzerine nadir de olsa çıkabiliyor. bir süreliğine hayatı boş vermek. eğlenmek. mekanda kendisinden geçenleri izlemek. dünyadan kopmak. her şeyi bir anlığına unutmak. başka ne isteyebilirim ki? tabii gece boyunca kanımdan hiç çıkmamış alkolü de selamlamayı unutmamalıyım. tüm bunlardan vazgeçmeye karar vermiş olsam da, bir anda vazgeçemiyor insan alışkanlıklarından, geçmişinden. tıpkı bir uyuşturucu gibi. bir anda değil, dozunu azaltarak. yavaş yavaş.

gece kendini sabaha bırakmaya hazırlanırken dönmüştük kerem'in evine. odasına çekildiğinde on dakika bile geçmeden sızdığına emindim. başlamıştır rüyalarını saymaya, dedim içimden. onun da ölmesini engelleyenler, işte o rüyalar. uykuyu, rüyaları, huzur dolu o sihirli durağın bir limanı gibi görüyordu. evi gibi görüyordu. ben huzur dolu o limanı, o evi aramadım hiçbir zaman. hiçbir yeri, bir gün geri dönerim diye terk etmedim. eminim ki kerem, her gece rüyasında, hep o beklediği huzurlu evini görüyordu. uyumak için kapattığı gözlerini o evde açıyordu. uyanıkken ulaşamayacağı huzura rüyalarında ulaşıyordu. ve huzuru rüya olmuş birinin yanında ben, çok uzaktım o huzur dolu eve. misafir olmayı seçmiştim çünkü bu dünyada. o yüzden yaşayamamıştım bir yerde kalıcı olarak. o yüzden terk etmiştim yaşadığım yerleri.

uyumadan dinlenmeyi küçük yaşlarda keşfettim. gözlerim kapalı ne kadar uyumadan kalabileceği test ettim. ve uyanık kalmanın tek yolunun hayaller kurmak olduğunu fark ettim. gözlerimi araladığımda, normal bir uyku sonrasından çok daha fazla dinlenmişlik buluyordum kendimde. ve benim hatam bu oldu. hayal etmeye küçük yaşlarda başlamıştım. ama artık hayal edecek pek bir şey bulamıyorum. belki de çok fazla tanıdım hayatı. ama farkındayım. artık kusma zamanı.