psikolojim bozuldu

uzun zamandır içimde insanlara karşı bir nefret duygum var herkes bir çıkar peşinde biriyle tanıştığımda hemen düşünüyorum ne iş diye. hiç kimseye güven kalmadı bir anam bir babam onlarda her haltıma karışıyor gerçi derinlere inersek onlarından benden bekledikleri var. dediğim gibi iyiyce psikolojim gitti. adam ters baktı diye hemen bende ne bakıyon tarzı bakıyorum altda kalmıyorum güya. okulda biri bişey söylüyor acaba bu lafının altında başka bir anlam mı var diyorum. daha bugün bankamatiğin orda kadının biriyle tartıştım. bende sorunlar varda milletde normal değil. birde beni saygısızlıkla suçluyor. lan her şeyi yaparız bir onu yapmayız. yaşlı oldu mu sesimiz bir tık aşağı çıkar. bu en basit örneklerden biri. bu yazıyı insanlardan nefret etme sebeblerime yazıcaktım ama yazarken farkettim. çevremdeki arkadaşlar hiç benzer şeyler yaşamıyor. veya fazla üstünde durmuyor . gidişatımız ya sinir krizi geçiricem birine birşeyler yapıcam ya sert kayaya çarpıcam öldürüp atıcaklar. gidiş gidiş değil anlıyacağınız.