denklem

denklemler konusunda ilk önemli adımların babilliler tarafından atıldığı bilimmekte. bu konudaki en eski yazılı belge MÖ 1700'den önce yaşadığı sanılan Mısırlı Ahmesin çalışmalarını içeren Rhind Papirüsü'dür. sonraki yüzyıllarda, önce Yunan ve Mısır, daha sonra da islam ve hint matematikçileri denklemlere ihtiyaç duymuş ve kimi özel ikinci dereceden denklemlerin çözümlerini araştırmışlardır. ancak bu çözümler genellikle geometrik yöntemlere dayandığı için soyut bir denklemler kuramı anlayışını yakalamakta pek başarılı olamamışlardır. çünkü geometride negatif uzunluk tanımlanamadığından denklemlerin negatif kökleri hesaba katılmamış, yok sayılmıştır. buna rağmen Harezmi'nin (825)geometrik yöntemlerle çözecek bir kural bulmasi önemlidir.
denklemleri dereceleri ve kat sayılarına göre sınıflandıran ilk matematikçi Ömer Hayyam (1100) olmuştur.
denklem sistemleri 16. ve 17. yüzyıllarda Avrupa'da çok dikkat çekmiş ve bilinmeyen çokluklar yerine x,y,z gibi harflerin kullanılmasına bu zamanda başlanmıştır. 16. yüzyıl sonunda bugün ikinci dereceden denklemleri çözmek için kullandığımız yöntemler bulundu.
matematikçiler üçüncü, dördüncü ve daha yüksek dereceden denklemlerin çözümleriyle de ilgilendiler. n'inci dereceden bir denklemin n tane kökü vardır biçimindeki cebirin temel teoremi olarak adlandırılan teorem Gauss (1777-1855) tarafından kanıtlandı. aynı yıllarda Fransız matematikçi Galois (1811-1832) çözümü olanaksız beşinci ve daha yüksek dereceden denklemlerin varlığını ortaya çıkardı.
beşinci ve daha yüksek dereceden denklemlerin çözümü için ingiliz matematikçisi ve fizikçisi Isaac Newton, 1675 yılında bugün de yaygın kullanılan ve kendi ismiyle anılan Newton yaklaştırma yöntemini geliştirdi.