askeri öğrenci

Bende istedim hep asker olmayı. Küçüklüğümden beri aşıktım mesleğe,saç tıraşından ayakkabı bağcığına kadar severdim. Asker bir ailenin çocuğu da değildim ama çok istedim. Onlar evlerine giderken yolda denk geldiğim zaman bakardım onlara,dikkatimi çekerlerdi. Lisede sen kazanamazsın dediler soğuttular başvuramadım.Liseyi bitirdim düşünmedim direk harp okulu veya astsubay myo ne varsa tek tek başvurdum. hepsine çağırıldım büyük aşkla büyük umutlarla gittim. istanbula giderken hayalini kurdum 5 6 sene sonra babamı emekli eder alacağı tazminatın üstüne yardımla para eklerdim,onlara bir yazlık alırdım.bazen iznim olursa da onların yanına giderdim.Ben gidemezsem karım çocuklarım giderdi. bunların düşünüldüğü yolculuğun sonucunda omzun yamuk bahanesiyle elendim. Ben ağlamam triplerine girecek bir insan değilim ama ağlamazdım kolay kolay.Mülakattan sonra bahçede annemlerin yanına gittim "sağlık olsun" dedim. kolay kolay ağlamayan ben eve gelip ağladım ama kimse görmeden erkek gibi sessizce,kimse görmedi,duymadı. Sonunda ise gitmedim hiçbirine babama yük olamazdım burdan eleyen ordan da elerdi,diğerinden de elerdi. Şimdi ise makine mühendisliği okuyorum. istiyor muyum ? istemiyorum. O yüzdendir ki hala saçlarımı kestirirken "-subay tıraşı abi" derim.