facebook kullanmayan kız bir iş çeviriyordur

Ulan bir sey cevirmekten utanilacak bir devirde miyiz ki boyle bir sey yapsin. Boyle bir kiz tanidim. Facebook kullanmamasi beni sasirtmisti. Hatta o guzellikte, o kultur, yasam kalitesinde bi hatunun etrafinda cok az insan olmasi, olanlarin da gayet mutevazi tipler olmasi ilgimi cekmisti. Zor bela samimi iletisim kuracak seviyeye geldik, o zaman sormustum neden kullanmadigini, cevabi cok sasirtmisti. Ben de kullanmiyorum fakat ben basliktaki imanin tam icinden gececek sekilde kullanmiyorum. Bu bana, kullaniyorum aslinda ama kendimi kotu hissettiriyor demisti. O zaman pek anlamamistim. Sonra bi ara ben de kullandim. Ulan catur cutur kutlettigim, yoklukta kapisini tiklattigim sevgi ciceklerini ispanyalarda, portekizkerde gayet duzgun tiplerle gorunce vay aq dedim. Sikmeye kiyamadiklarim oldu. Yeni tanistiklarimin pahali restoranli, asiri mutlu, en az benim kadar kasli guvvatli elit beylerle gorunce la dedim yok bu zor lokma ugrasilmaz. Sikerim dedim kapattim. Benim icin insan, gozunun icine baktigim halidir, ne istasi ne facesi bos. Tanimaya, yasamaya degecek bir hali varsa oturur beraber kesfedersin. Vitrin yapip beklentiyi yukseltmenin alemi yok, ayrica o sahte vitrinin karsiligi yok. Gercek degil. Ama disardan bakana geri vites yaptiriyor. Ya da sen de keyfini surdugun, orospusu oldugun yerlerde guzel profil fotosu yakalamaya ugrasirken buluyosun kendini. Ne gerek var aq. Tatava yapma vas gec.