mekanlarda çalışanlara acımak

Tam 5 yıldır istanbuldaydım. Ev fiyatları olmuş anasının gözü gibi, hesap ettim, düşündüm. Benim gibi geliri sabit bi adam için bu şehir fazla deyip topladım bavulumu döndüm yine memleketime. Gitmeden bir kaç gün öncesinde de arkadaşlara haber ettim son bi kez görüşelim diye. Çoğu da evli, ancak işte çocuklar uyudu diyene kadar çıkabildiler geldiklerinde saat oldu 11-12 nerdeyse. Neyse bir çay bahçesinde oturduk. Gençten bi kız bize bakıyor. Dedim sen bizi tanıyor musun? Evet falan dedi. Sonra ordan burdan derken arkadaşın kardeşi falan çıktı. Şimdi oturduk ama mekanda var sadece iki masa oturan gerisi boş. Arada gelip isteğiniz var mj diyor, bizimkiler hiç birşey istemiyor. Hoş isteseler de onun cebine giren birşey yok. Diğer masada da bir aile var onlar da bizden mi güç buluyor bilmiyorum. Onlar da kalkmıyor. Bu çıkmaz içinde saat 2 yi buldu. Çalışan kızlar için ne acı bir durum, sırf birileri boş boş çene çalıyor diye gecenin 2 sine kadar ayakta öyle beklediler. Benim son günün olmasa asla oturtmazdım, ama millete kalkın da diyemiyorum. Zaten ormanlık alan bi yerdi, o kızların gece saati eve nasıl gideceklerini düşünürken millete de öyle yarım cevaplar yetiştiriyordum. Bi kaç kez başka bi yere gidelim dedim ama bu saatte otur oturduğun yerde dediler. Velhasıl, kızlar 5 çay için gece ikiye kadar beklediler. Tam çıktık. Bi kaç arkadaşı evine bıraktım. Artık sahur zamanıydı, dedim olm git şu kızı al, zaten sahur vakti, oruç tutmasa dahi bahaneyle yemek yersiniz. Sonra evine bırak sağ salim gönül rahatlığıyla evine gider. Gecenin o saatinde seni evine bırakayım diyen birime kimse güvenmez dedim. Bu da yanlış anlaşılır. O da öyle kaldı. Adeletine sokayım dünya deyip bi sigara yaktım. Öyle kalakaldım. Kimbilir kimler nerelerde modern köleler olarak ne çileler çekiyor. Şükredin diyeceğim. Ama şükretmek de bencilce. Sanki çok şükür benim başıma gelmedi dermiş gibi. Sanki insanlar başlarına gelecek belaları diğerleri kendileri üzerine almış olduğu için acıyıp, yardım ediyorlar onlara. Velhasıl hayat insanların birbirini sikmesi üzerine kurulmuş. Ben ne yapabilirim ki, iyi insan olmak manasız sanki..