sevgili

varlığının gereksizliğine inanmaya başladığım ömür törpüsü.

bu yaşıma kadar beş - on tane sevgilim oldu. Hepsini sevdim, birine aşık oldum. Bakıyorum da her şey boş, her şey anlık heveslermiş. Giden hep ben gitmiş; maddi/manevi. Hadi yüreğim ha gayret, bu kez doğru insan demekten yaşım 25 oldu. Bekar arkadaşım yok denecek kadar azaldı. insanlara, özellikle karşı cinslerime olan güvenim öyle sarsıldı ki bir daha birini sever miyim, bilmiyorum. E sevmediğim, aşık olmadığım biriyle de evlenmem mümkün değil. Görünüşe bakılırsa ben bu gidişle evlenemeyeceğim. Mutlu bir yuvamın olması hep hayal olarak kalacakmış gibi hissetmeye başladım. Neyse, işin özü lafın kısası; sevgili pişmanlıktır.