anne

ben aslında...
ben aslında ne değil mi annem. seni çok özledim ben. biliyordum bu kadar özleyeceğimi. geçen gün resmini basıp bağrıma kaç kere öptüm kokladım. ağladım. biliyor musun annem ilk defa anladım o resimlere dokunuşları ellerimi yüzünden çekemedim. sana sarılmayı öyle özledim ki. öylesine nefessizim ki sensiz boğuluyorum her anımda. neyse ki bitecek bu ayrılık. az kaldı neyse ki sana sarılabilecegim. yanında ağlayamasam da gidip mutfakta orada burada ağlayıp görme diye koluma sileceğim yaşlarımı. bu özlem yanımdayken özlediğimden farklı değil aslında annem. seni hep böyle sevdim ben. ve hep cennetten tek bir melek eksilse senin onun yerine gideceğine inandım. insan bu kadar mı sevilir annem...