hayat bizden memnun mu

sordum dün kendisine "ne düşünüyorsun insanlar hakkında. biliyorsun, senin hakkında binlerce şey söylüyorlar. çoğu da senden şikayetçi, senden memnun değil. peki ya sen, sen onlardan memnun musun?" yüzünde bilgelere mahsus bir gülümseme belirdi; biraz acı, biraz alaycı. "herkese fırsatlar sunuyorum, farklı zamanlarda, farklı koşullarda. pek çoğu bunu göremiyor, insan dediğimiz varlığın kendine inancı olmadıktan sonra benim sunduğum fırsatlar ne işe yarar ki söyleyebilir misin bana? karşılarına birilerini çıkarıyorum, korktukları için kaçırıyorlar. karşılarına iş imkanları çıkarıyorum, üstesinden gelemeyeceklerini düşünüp yarı yolda geri dönüyorlar. mutlulukla besliyorum onları, ardından acı vermezsem delilikle suçlanıyorlar. kıymetli şeyler bahşedildi bu dünyaya, inan bana pek çoğu farkında bile değil tüm bunların. hemen hepsi gördükleri maddi değerlerin peşinde köle olmuşlar, maddi mutluluk arayışı içinde olan insanlara daha başka mutluluk kaynakları olduğunu söylesen, sana kaçı inanır? cesaretin varsa söyle, seninle alay edilmesini göze alıyorsan, hatta akıl hastahanesine kapatılmaya razıysan.. evet sevgili dostum, insanlar böyle.. kadir kıymet bilmezler, kendilerine inanmazlar, kendi hayallerine sırf başkaları güldü diye sırt çeviren insanlar tanıdım ben! hem de sayıları hiç de azımsanacak gibi değil! şimdi cevap vereyim soruna... onlardan memnunum yine de, onlar da olmasa kim bana muhalefet olurdu? bırakıyorum onlar kendilerini her şeyin efendisi sansın, beni beğenmesinler. benim alanımda benim koşullarımla yaşayan ve bana karşı koyacak cesareti bile olmayan insanlardan memnun olmuşum ya da olmamışım, ne çıkar? varsın sürsün bu düzen böyle, gün gelir belki birileri anlar beni diye bekliyorum öyle ben de işime ara vermeden devam ederek. bu arada, bu konuştuklarımızı söyleme bence, anlayacaklarını pek sanmıyorum, kendileriyle o kadar meşguller ki... "