whiplash

güzel film.

bir zamanlar amerika'da big band dersinde çaldığımız günleri hatırladım. bizim de hoca biraz sertti. ama en büyük jazz üstadlarıyla çalışmış biri olduğu için idare ederdik. tabii ki filmdeki sadist herifle alakası yoktu; yine de açıkçası ben bi süre sonra dayanamadım, dersi bıraktım. bu işi yapan adamların nota deşifresi gerçekten çok iyi oluyor, beni de epey geliştirmişti ama caz müziği notaya bağlı kalarak çalmak, doğaçlama yapamamak benim mantığıma biraz ters geliyordu.

her neyse... sonuçta filmdeki eleman benim aksime vazgeçmiyor. ancak bazı abartılar var; filmde öyle bir çalıyor ki velet eli kanıyor felan, o kadar çok terliyor ki beraberinde davul da terliyor sanki falan... bu abartmalar canımı sıktı açıkçası. ama film o kadar tutkuyla işlenmiş ki, yapanların müzik hastası insanlar olduğu belli. bu yüzden ve bana hatırlattıkları için filmi sevdim.