friedrich wilhelm nietzsche

filozoftan çok aforizma yazarı yada psikolog anlayışıyla eserlerini oluşturduğu söylenebilir zira kendisi diğer varoluşçu filozoflar gibi sistem filozofu değildir.

nietzsche öncelikle latin dilini öğrenerek işe başlar ve dilbilim alanında profesör ünvanı alır. buradan itibaren eski yunan ve latin kaynaklarını inceler, özellikle sokrates öncesi dönem ona göre yunan kültür ve uygarlığının ulaştığı en üst noktadır fakat 'yüzü canavar, ruhu canavar' olarak nitelediği sokrates ile birlikte yunan dekadansı başlar ve o muhteşem kültür birikimi heba olur. bu bağlamda nietzsche sokrates öncesi filozoflara özellikle herakleitos'a hayrandır. yunan efsanelerinin ve mitolojisinin geçmişi değil geleceği gösterdiğini ifade eder(bu bağlamda örneğin oedipus kompleksinin daha sonra psikolojide de geçerlilik kazanması verilebilir).

nietzsche hristiyan ahlakıyla savaşmıştır, zira bu ahlak anlayışının ikiyüzlü ve kokuşmuş olduğunu söyler. tanrı öldü sözü de bu bağlamdadır zira hristiyanların dayattığı ikiyüzlü, yalancı, çıkarcı ve sahtekar ahlakın dininin tanrısı ölmüştür artık çağımızda bu ölümün getirdiği kokuşmuşluk buram buram hissedilmektedir der ve 'son hristiyan çarmıhta öldü' ifadesiyle ahlakın bireyselliğinden ve hristiyan dayatmalarından ne denli hazzetmediği anlaşılabilir.

übermensch nietzsche için bir hedeftir. ona göre bu hedefe ulaşmak için insanlık tüm zayıflıklarından arınmalı ve ilerlemelidir. onun anlatımlarına göre üstinsana ulaşma konusunda çizilen rota mevcut insanlığın ahlaki doğrularıyla da uyuşmaz zira o 'benim üstinsan dediğime siz şeytan diyeceksiniz' demiştir. kısaca zayıflıktan ve merhametten kaçınmayı temel düstur edinir.

tarih konusu: nietzsche akademik olarak alternatif tarih yazımlarını destekleyen bir tutum içindedir bunun yanında gündelik yaşama dair verdiği tavsiyelerin en önemlisi ise insanın geçmişinden kurtulması gerekliliği fikridir. ona göre tüm sıkıntı ve acıların kaynağı geçmiştir, hayvanların mutlu ,insanların mutsuz olmasının yegane sebebi hayvanların geçmişi hatırlamamasıdır der. son olarak
epiküros hazcılığını destekler ve stoacı felsefeyi ikiyüzlü bulur.