sözlük yazarlarının itirafları

Lakin bazen öyle doluyorum ki içimdeki pınarlar taşıyor. O yapmaz denen her boku yiyip duruyorum. Amaçsızca. Ölümü bekleyen bi hasta gibi sonunu bekliyorum bi gece, ansızın. Belki birilerine sesleniyorum. Evet evet yapıyorum en olmadık zamanlarda bi ses arıyorum, bulamıyorum da. Sonra geçiyor bir diğer dolup taşma anına kadar sürüyor. Sürüyor da için için yiyor içimde kalanlar. Doğrusu, yanlışı, yalanı, gerçeğiyle kalıyor. Bi türlü kabullenemediğim olaylar, şaka olmasını istediğim, benden bu kadar uzakken beni bu kadar içine alan şeyler. Rahatım tabii ben, öyle ya nasıl unuturum. Param var, okuyorum, annem ve babam var, kalacak yerim var şükürler de olsun lakin bunlara karşın bi şeyler hep kötü ben, bense daha da kötüyüm.