ilkokulda 48 li pastel boyası olan çocuk

herkes başıma toplanirdi, kullanmak isterlerdi ama olmazdı. yoksa tüm o ilgi kaybolurdu. sadece benim yanıma gelip izleyebilirlerdi benimdi kimsede yoktu. kimse resim derslerinden önce bana bulasamazdi, birkaç ders saatliğine de olsa bir sürü arkadaşım olurdu. o sevgi, ilgi, kıskanç bakışlar, benim yerimde olmak istediklerini duymak en güzel şeydi. akşam eve gittiğimde anneme teslim ettiğim zaman o büyü duman gibi dağılır kaybolurdu. onlar gibi olurdum, sahip olanları kiskananlar ordusuna geri dönerdim. anneme yalvarirdim bir sonraki resim dersi için yine getirmesini, hem çok az kullanmistim işte, anlamazdaki sahibi. zaten bitse ne olacak zengin degilmiydi, özel okulda okuyordu yenisini alırdı. üstelik annem öğretmeniydi onun istedigi şeyi alabilirdi ondan. sonra tayin kelimesi düştü eve, çok ağırdı. bu sefer bir daha çıkmamak üzere süresiz katılmıştım kiskananlar ordusuna.