anne olmak

Her kadının çocukluğundan beri kurduğu bir hayaldir ANNE olmak.. Kimine nasip olur kimine olmaz. Nasibime düşenden bahsedecek olursam; doğduğu andan itibaren uyumayan, ağlayan, gaz, diş, emzik ve türevleri olabilecek bütün problemleri tek tek en üst seviyeden yaşatan. Başlarda huzurlu bi bebek olmadığı için evimizdeki düzenin altını üstüne getiren, 14 ayın üstüne uyumaya başlayan ama bu seferde türlü türlü yaramazlık ve sendromlu hallerini yaşatan.. Şuanda 2,5 yaşında kucağımda uyuyo olan bir meleğe klavuz olmaktı Anne olmak. Öyle zor geldim ki bu günlere ancak yaşayan biri anlayabilir beni. Ama bir gün olsun sevmekten vazgeçmedim evladımı, bir kez olsun sinirime yenilip hırpalamadım dövmedim, beni delirttiği vakitlerde bile başımdan atmak için başkalarına emanet etmedim. Biliyordum çünkü zamanla geçeceğini, ve hiç unutmadım onun bana RABBiMiN EMANETi olduğunu.. Ömür boyu sevgi-sabır çizgisinde yürümeye çalıştığım bir yol benim için Anne olmak. Onun zararına olan herşeyi sildik hayatımızdan, ona örnek olduğumuzu hiç unutmadık. Çocuk büyütmek değil mesele, çocuklar malesef sokakta bir başınada büyüyebiliyor. Kendine yetebilen yalnışla doğrunun ayrımını yapabilen bir insan yetiştirmek tek gayem. Anne olduktan sonra anladım ki; anne olmak bebek taşımak ve onu dünyaya getirmek değil. Bunu milyonlarca kadın yapıyor ama "anne olmak" hepsine nasip olmuyor. Doğurmadan "anne" olan kocaman gönlü olan kadınlar var.. Anne olmak herkese nasip olmaz. Anne olan bütün kadınların ayaklarının altına cennet boşuna serilmemiş...