sözlük yazarlarının itirafları

Insani kendisinden baska iyi kimse anlayamiyor bazen. Kardesimi kaybedisimin uzerinden nerdeyse 4 ay gecti. Tam o anda karsima benden uzun zamandir hoslandigini itiraf eden birisi cikti. Duygularim zaten alt ust olmusken, icim hepten corbaya donustu. Fakat bunyemin kaldiramayacagini anladim. Zaten ruhsal olarak cok iyi durumda olsaydim psikologa gitmeme gerek kalmazdi. Acini anliyorum, seni anliyorum diyen adamin aslinda beni zerre anlamadiginin farkina vardim. Bu hafta bu is yurumeyecek deyince, beni bu kadar sure niye oyaladin peki'lere geldi laf. Sanki her hafta birinden hoslaniyor musum, her hafta birisine asik oluyor musum gibi. Hayatimda birinin olmasi durumuna alismam zaman alacakti. Bilsem en basindan su an bir iliski icersinde olmak istemiyorum derdim zaten. Bilseydim eger. Fakat bilemedim. Bu ve bunun gibi bir suru suclamalar. Ve bu daha gercek anlamda iliskimiz olmadigi halde. Daha tanima surecinde.

Seni anliyorum diyenden korkacakmissin, hatta ondan kose bucak kacacakmissin. En icime oturanda tam olarak kendimi ifade edemeyisim, laflarin agzimdan cikamayisi. Hakliyken haksiz duruma dusmem. Belki hoslansaydim, belki icimde bir sicaklik olussaydi boyle olmazdi. Zamanla bir insana alisir misin, onu sever misin, yoksa ilk gorusmelerde icine dogan hisse mi guvenmelisin, bilemedim. Kaldim bir dilemanin icinde. Fakat sevemedigin insanla beraberlik insana eziyet gibi. Ayaklarin cekmiyor, elin telefona gitmiyor. Devam edemezdi. Bunun gec farkina vardim. Belki o da kendine gore haklidir. Aman bilemiyorum zaten arapsaciyim. Dogrusu umrumda da degil artik. Kardesimin acisi bana yetiyor. Yarin ilk mahkeme gunu. Allah kimselere kardes acisi yasatmasin...