hatırladıkça iç burkan garibanlık anıları

lise 2'deyim. o zamanlar kredili sistem var. fazladan kredi alıp bir an önce s.ktimin okulundan mezun olmak derdimiz. ilçenin en büyük lisesi ki yeminle kan kusturdu bana faşist öğretmenler. iki arkadaşla beraber üst sınıftan beden eğitimi 3 diye bir ders aldık. 4 kredi ya. hiç işim olmaz beden dersiyle yatarak geçeriz diye düşünüyoruz. ama ne mümkün, yeni gelen filinta gibi bir bedenci var ki herif manken, bir de kız ağırlıklı bir sınıf ki görmeyin abideki tafrayı. resmen ostura ostura spor yaptırdı.

adam eşofman getireceksiniz diyor, bir de spor kuralları, basketbol, turnike, yok voleybol kuralları bildiğin gibi değil ders. adamda taviz yok. inanın hiç sporla alakam olmadı hala da yok ya, bu benim elimde olan bir şey değil, yaradılış diyelim, zaten özünde de çekingen bir adamım. neyse diğer iki arkadaşımdan biri her bokta var aten öteki de iyi. ama ben... sınavda bir turnike yaptım ki salondaki herkes güldü. neyse anlatacağım garibanlık dalgası bu değil, aslında utanç mı diyeyim.

spor salonun soyunma odasında soyunup giriyoruz malum salona, aslında öyle çok gariban bir aile de değiliz, babam öğretmen annecim de elinden geldiğince temiz giydirir, ama o gün ya da daha öncesi o dersin olduğunu unutmuşum. evde bir atlet vardı her yanı yırtık, çamaşırlıkta ne gezer bilmem, temiz bir kıyafet de yoktu herhalde bilemedim, işte ben o atleti giymişim dersi unutarak. soyunma odasında gömleğimi çıkardım atletin farkında olmadan, herkes yan gözle bana bakıyordu. aralarında bir şey de konuşanlar vardı bana bakarak ama üst sınıflar olduğu için yabancıyız ya ne bileyim işte anlamadım, farkında değilim.

o gün bitti ders eve geldim duş almak için ve üzerimdeki atleti görünce beynimden vuruldum. o an her şey netleşti, o insanların bakışı, fısıldaşmaları...yemin ediyorum 35 yıllık ömrümde o anki kadar utanmadım, o olaydan sonra da hayatım daha hareketliydi ama bunun kadar utanç verici bir durumu hatırlamıyorum. o delikler içindeki beyaz atletim aradan geçen 20 yıla rağmen hala ilk günkü gibi utandırır beni. anneme çıkıştım tabi çamaşırlığa niye koyuyorsun diye. anlatmadım tabi. ertesi gün okula gittiğimde olayı benimle beraber ders alan arkadaşa söyledim, o da fark etmiş durumu, utandırmak istemedim herkesin içinde dedi. bir şey diyemedim. o okulda sikindirik bir ders için, o zebellah gibi üst sınıflarla beni şekilden şekle sokan o meslektaşıma da buradan selam ederim. allahın belası durum ortada işte, çocuk yapamıyor, artist artist konuşuyorsun. ....... lisesi'nin diğer pisliklerine de teşekkür ederim. bir öğretmen nasıl olunmazı bana gösterdikleri için. sayenizde sevilen bir öğretmenin artık. adıma facebook sayfaları bile açıldı. kaçınızın adına sayfa açıldı amnıa koduklarım ha? bu anımı o arkadaşım hariç kime bilmiyor. hatta eşim bile. niye bu saatte yazdım diye sorarsanız, 2,5 saat sonra ders başı yapacaz, yeni okulumda yeni öğrencilerimle beraber. heyecan işte amk var mı ötesi. sinirlendim ya.