burak dikoğlu

"merhametin zehir çekirdekleri ve şehvetin büyülü tozlarının kıyasıya yarıştığı ve sloganlarca masum çocuğun ölümünü gördüm bu zavallı çağda. hastalıkların marketlendiği,yalnızlığın hiç hissedilmediği bir bilim çağı. nereye gittiğini bilmediği aminlerine güvenen diyen dört buçuk milyar tragedyaya ayrı ayrı şükürler olsun. kolay yazılmıyor gerçeğin duası. tam ortasında kalmak istiyorum bu hayatın ne bir adım yukarı ne bir adım. ne yalvarmak ne şükretmek tek istediğim daha fazla gerçek. büyüttüğüm bunca şiir bunca methiye vicdanıma yük oldu. sihrinden gizeminden esrarından vazgeçtiğim bunca sevdadan bunca yanılgıdan bunca beyhude uçurumdan sonra o güzel saçlarından sonra bir leylak bir çiçek kokusunda ömrüme ömür kattığım hayatımın tam ortasında bir roman yazmaya karar verdiğim daktilomun başındayım. konuya hakim olmak gibi bir derdim vardı atlattım. ne bir becayiş ne bir dizgi aklım olması gerektiği yerde,kalbim parmak ucunda atıyor. annemi ve aklımı kaybetmek üzereyim. artık hiç bir şey olması gerektiği gibi olmayacak. karşısında paranın,kas gücünün,ihanetin,alışkanlığın,zayıflığın,sığınmanın,kariyerin-etiketin,şehvetin,merhametin duramayacağı şey her neyse."