ozlemeyi unuttuklari icin sabirlari da kalmadi

Biz çocukluğumuzda acı bir sabrı değil beklemeyi öğrendik.
Bayramlarda baklava börek yemeyi bekledik, karnımız aç olsa da akşam yemeğini bekledik,akşam yemeği için akşam ezanını bekledik, peynir yemek için kışın gelmesini ,küplerin açılmasını bekledik, yemeğe başlamak için babamızı bekledik,yumurta yemek için tavuğu bekledik, domates yemek için yazı bekledik, güzel kıyafetler almak için bayramı bekledik, alışveriş için senede bir sefer gelen panayırı bekledik, kızlar koluna saat takmak için nişanlanmayı bekledi, konuşmak için büyüklerin susmasını bekledik, kıyafet almak için ikindiden sonra açılan konfeksiyon dukkanını bekledik, serinlemek için kırk ikindi yağmurlarını bekledik.
Bugün bir çocuk okulda birgun çukulata yemese acı çekiyor. Birşeyi severseniz özlemle onu beklersiniz, yerine acı çekmezsiniz. Çocukken evde pasta varken çikolata diye tutturmadık, her isteğimiz olsun diye bütün hafta çalışan anne babamız da yoktu. Insanlar isteklere yetişmek için zamanla yarışıyorlar.Dun telefondu internetti derken, bilim adamları ışınlanmayı araştırır oldular. Nereye yetişeceksek.
Bugün bunun adı sabır ,bize göre ozlemdi. Ozlemeyi unuttukları için sabırları da kalmadı.