django unchained

165 dakikanın nasıl geçeceğini anlayamayacağınız bir western.

quantin tarantino iyi bir video kaset izleyicisi olduğunu bu filmde bir kez daha göstermiş. spagetti western tarzını yakalamaya çalışırken bir yandan da çatışma sahnelerinde kendi özünden ödün vermemiş, yer ye'de çatışma sahnesi öncesi girilen tavırlar ile yine dönüp amerikan polisiye ve aksiyon filmlerinin yıldızlarının triplerine de sokmuş yıldızlarını (cndyland çiftliğinde django'nun çatışma tripleri). gerçi bunu şaşırtıcı işlediği cinayetlerle ağzımızın bir tarafına da sokmamış değil.

belki bu filmde reservuar dog filmdekine benzer bir kahvaltı sahnesi diyaloğu yok, yada pulp fiction gibi döngüsel bir kurgu ama köleliğe dair verdiği detaylar ile on iki yılllık esaret filmine oscar'a giden yoldaki belli taşları kaldırmadan edemiyor sanki.

soundtrack'larının muhteşemliği (ara sıra jay-z tribi uymamış gibi görünsede) görüntü ve oyunculukla tamamlanınca ortaya tadından yenmez bir western çıkmış.

johnny depp ile birlikte maskeli süvariyi çeken dingiller bi şu filme bakabilselerdi keşke. belki o kadar büyük bir hayal kırıklığı yaşamazlardı.