facebook a mektup

seni 7 yıl önce bir arkadaş sohbetinde tanımıştım. millet senden ne güzel de bahsediyordu öyle, hatta orda kızlar kendi teklif ediyormuş diyen çük kafalıların sayısıda az değildi. ama bunun için senle tanışmak istemedim. niyetim abazalık yapıp, alfabetik sıraya göre kız ismi girip onlara yazmak değildi, tamamen iyi niyetliydim eski arkadaşlarımı bulmak için kullanacaktım seni.

sonra ne olduysa sürüyle barzo kan kokusu almış azgın köpek balıkları gibi etrafına üşüştüler. kezbanın anlamı senle değişti. eline silah almış kekolar rambo pozları verip sende paylaştılar.

en kötüsü de üniversite itiraf sayfaları açılmaya başladı, eskiden üniversitelileri değerli bulurdum. onların ortamına girmek isterdim. çünkü onlar bilgi, kültür kokardı. onlar kutsaldılar. bu algımı da açılan itiraf sayfalarıyla yerle bir ettin, uçkuru beyni olmuş üniversite öğrencileri vardı artık benim için. onlarla sohbet bile edemiyorduk. tek dertleri ellerine organları gibi yapışmış telefondan kız ayarlamak olmuştu. ne ülkenin durumu umurlarındaydı, ne de gündemden haberleri vardı.

bir yerde seni haklı buluyorum, gerçekten sosyal paylaşım sitesisin. doğrudur biz bütün sosyalliğimizi elimizde hiçbirşey kalmayana kadar senle paylaştık. sonunda bize embesillik ve asosyallik kaldı.