behzat özen

Hayvan otlatan bir cocuk. Sekiz yasinda. Belki de ailesinin gecimini sagliyordu. Bakin sekiz (8) yasinda. Terorist degil. Oyle ulke bolmeli ideolojileri falan yoktu. Hani dogu'da biri olunce uzulme olcutumuz olenin ideolojisi ya, bunun yoktu. Belki yureginiz acir diye ozellikle belirtiyorum. Oyuncak sandigi sey mayin cikti. Bedeni parcalandi. O an yaninda bulunan kendinden yalnizca birkac yas buyuk arkadasi omru boyunca zihninden cikmayacak karelere sahit oldu. Sok gecirdi. Sonra behzat'i battaniyeye sardilar. Annesi hala agliyor. Sabah cayla balla evden gonderdigi evladi battaniyenin icinde parca parca. Son kez goreyim deyip bakamamistir belki de evladina, yuregi kaldirmamistir.
Bugun 29 ekim. Behzat ellerinde bayraklarla 10. yil marsi soyleyen "cumhuriyet cocuklari" kadar sansli degildi. Sadece elinde degnek vardi, sirtinda ailesinin yuku.
Bugun kimse behzat'i anmadi. Cunku kutlanacak bir seyler var. Havai fisekler dogu'da olen bir cocuktan daha ilgi cekici. Ya da vay anasini ne gecit yapmisiz be! Asya avrupa 5 dakika. Gelisiyoruz, mukemmel kalkiniyoruz, yasasin cumhuriyet.
Yuregim cok aciyor sozluk. 9'unu goremeyecek o cocugu dusundukce yuregim aciyor. Kendimi bu dunyada fazla hissediyorum.
Daha fazla ne denir bilmiyorum. Her seferinde elimizden en fazla unutmayacagimiza dair sozler vermek geliyor.
Unutmayacagim seni cocuk. Unutursam kalbim kurusun.