babanın ölmesi

bugün tam bir ay oldu. zaman geçtikçe içindeki yangın biter dediler. yalan söylemişler... gülüyorum, eğleniyorum ama yok, içimdeki o ateş hiç sönmüyor. ufacık bir anıda daha çok alevleniyor. beni yakıyor, yakıyor, yakıyor...

fotoğraflara bakıp bakıp, özlem gidermeye çalışıyorsun, uykulara heyecanla dalıyorun ki rüyanda görebilesin ki doya doya özlem giderebilesin diye. daha çok özlüyorsun, aklına her gelişte o burnun direği sızım sızım sızlar... boğazım düğüm düğüm olur...

keşke yalan olsa dersin, şimdi gelse atlasam boynuna sarılsam sımsıkı dersin... ama yok gitti ve sonsuza dek gelmeyecektir, bilrsin...

zordur bu ayrılık, ilk sevigilin gitmiştir, seni bırakıp gitmiştir. hiç dönmemek üzere...

başka şeylerle avutursun kendini, geçiçi mutluuklar elde edersin ama yine yalnız kalıp başlarsın bağıra bağıra ağlamaya....

neden benim babam? nedennn ? diye haykırırsın. o melek gibi adam bu kadar erken ölmeyi hak etmiyordu. daha çok çocuk, insan mutlu edecekti o.. daha torun görecekti, onu omuzlarında gezdirecekti... ama gitti...

azrail gelir, bir çift laf edemeden, bir kere sarılamadan alır götürüverir. doyamadan, koklayamadan...

https://www.facebook.com/...o.php?v=10151284788088260