sözlük yazarlarının itirafları

çocukluğuna dönmek isteyenler, çocukluğunu övenleri falan pek anlayamıyorum.
berbat bir çocukluk geçirdim.
hastaydım, fiziksel değil, ruhsal anlamda. histeriktim, Freud'un deyimiyle. bir süre sesimi kaybettim, ilkokulda. Afoni diyorlarmış buna, yeni öğrendim.
8-9 yaşlarında kendimi öldürmeyi planlıyordum. Günlüğüme yazmışım bunları. Yırttım attım o günlüğü, lisede, yeni bir sayfa açmak istediğim zaman. Keşke atmasaydım.
8-9 yaşlarında bir çocuk intiharı ne bilsin? biliyormuşum.
çok derin travmalar, büyük acılar falan yaşamadım. fakat sosyal hayatım tam bir faciaydı. düzeltene kadar canım çıktı, hala tam düzeldim sayılmaz ama, normal bir insan sayılırım artık.

üstelik çevremde ne kadar sorunlu olduğumu anlayabilecek düzeyde çok insan olmasına rağmen ben neden kendi kendimi tedavi etmek zorunda kaldım hep? 'ahaha rojarya, depresyon ve sen, ne alakasız...' dediler benim en yakınımdakiler. Oysa daha geçen yaz depresyondan ötürü 7 kilo verdim.
Ebeveynlerimden biri psikolog, biri de bir kütüphane psikoloji kitabı bitirmiş.
Derdimi kimse görmedi sahi. Ketumluk da her zaman iyi değilmiş.