dragonhead40

bir süre yalnız kalıp; yalnızlığı buluyorsun,
düşlerinin üstü açık,
arzuların çıplak kalıyor.
düşüveriyor taşkın kırmızının, coşkun yeşilin canı,
mavi beliriyor sen de…
ve diyorsun ki o ân;
”bazen yenilgiler de güzeldir!”

yalnızlığı icat etmiş,
maviyi tatmış,
düşüvermiş olsa da kızıl, yeşil..
öğrenivermiş oluyorsun,
kendini, kendin olmayı…
yenilerek.

göğsünde mavi,
ceplerinde yalnızlık,
aklına kızılı,
yerleştiriveriyorsun ruhuna,
coşkun yeşili,
o an…
”yenilgiden dönerken.”