alaşım

edip cansever şiiri.

baksan
ben geldim sanki
yaz ustalarına kış resmi.

duysan
bilmediğin bir sevgiyle mi seveceklerdi seni
sen
taşlıklarda sızlanan yaşlık
sonbaharla kapanan kapılarda
unutulmuş ürpertiler gibisin
toplarsın dalıp dalıp gitmelerini bir daha
soğuk kış filelerinden ılık kış gazozlarına
su geçirmez gölgeleri tepelerin.

ben uzakları iyi bilen bir adamın yakın elleriyim
çürük bir elmanın pembemsi gerinişinde
hiçbir göğün gelip gelip götüremediği
çünkü her şey beyaz bir örtüde görünürde
bembeyaz bir örtüde birkaç çilek lekesi gibi
dinliyor musun
dinlemesen de
olunca birdenbire oluyor bu
bütün yıllar bütünleşiyor içimde
birleşip bütünleşiyorlar
anımsayamıyorum tek tek hiçbirini
zaten
duymuyorum böyle bir gereksinmeyi de
bir alaşım halinde olup bitenleri
acılar, ölümler ve bütün sevgisizlikler
ve ödetilmesi bütün bunların
sana söylüyorum ey gereksiz kış vakti
boynumsa bu benim nerdeyse nerde.

bir yalnızlık üç diş ediyor dudaklarıma değdiği yerde
dudaklarım ki kuru
sakallarımsa hırçın
portakallar soğuk, lokantalar gösterişsiz
ve orda burda buruk buruk duran birinin
gövdesinden
bu kış öğlesinin ayrıntılı içeriğinde
uzakları iyi bilen bir adamın elleriyim.

kızgın bir sarmaşık gibi
dolaysız ve anlaşılan
özlemli ve sevgili
ey toprağın güneşi, toprağın ıslak güneşi
döndürdükçe sen başımı böyle
takılıp kalıyor öyleyse neden
gözlerim biliyor musun
parıltısıyla
bir bıçaktan hıncını alana kadar.

yalnızsam böyle yalnızım bana çok azı kaldı
çevirip göğsüme çoktan
yalan mı yitirdiğim işaret parmağımı.