aşk

aynı evde yasayınca bitmeyendir.

etekler elbiseler giyip süzüleni, burnunda sümük elinde mendıl ağlarken gördüğünde azalmayandır.

ellerıyle hazırladığı sofrada yedığın her lokmada onu yüceltmektır.

uykusundan bıle kıskanmak, yanında senden önce uyuduğunda huysuzlanmak ama uykusuz kalmasına dayanamayıp susmaktır.

annesını anne, babasını baba bılmek; ama ona aynı zamanda yenı bır aıle olabılmektır.

katıla katıla gülebılmek, göğsüne yaslanıp ağlayabılmek..

nefesını hıssetmeden uyuyamamak, kokusunu duymadan nefes alamamak.. kendıne her baktığında onu görmek, ağzından cıkan her lafta onu anmak, aklndan gecırmek...

evlılık askı öldürür'e inat, yanında gecırdığın her dakıka daha da cok sevmek, daha da çok bağlanmak...

tek vücutta iki kişiyi yasamak, ola kı bır gun gecıcı bır ayrılık, uzaklara gitmelık yasanırsa etınden et kopmus gıbı olmak.. kolu kanadı düşmek..

onunlayken kabına sığamamak, onsuz hep eksık olmak..