konfor

"söyleyin bana orphalese halkı, evlerinizde ne var?
Kapalı kapılar ardında korumaya çalıştığınız ne?
Gücünüzü açığa çıkaracak dinginlik ve sessiz arzu içeride var mı?
Zihninizin zirvesine uzanan parıltılı kemerin hatırası var mı orada?
Kalbinizi ağaç ve taş eşyalardan arındırıp kutsal dağa çıkarabilecek güzellik var mı içinde?
Ya da yalnız konfor, konfora duyulan şehvet mi var içinde?
Konfor öyle bir şeydir ki, eve misafir olarak gelir, eve misafir olarak gelir, sonra ev sahibi olur, sonra da efendi. Eve terbiyeciniz olur ve çengeli ve kamçısı ile büyük arzularının kuklasını yapar. Elleri ipekten olsa da yüreği demrdendir. Salt yatağınızın başında durup bedeninizin onuruyla alay etmek için sizi uyutur. Sağlıklı duygularınızın taklidini yapar. Ve onları hassa tekneler gibi devedikeni tohumuna yerleştirir.
Konfor arzuyu gerçekten ruhunuzun ateşini öldürür; sonra da sırıtarak cenazesinde yürür.
Fakat, siz evrenin çocukları; rahatlığın rahatsızları, sizleri ne kandırabilir bu konfor hırsı ne de terbiyeciniz olabilir. Eviniz denize atılan bir demir değil, geminin direği olacaktır."
Halil cibran, ermiş ve gezgin, s. 30.