değişmek

En çok kızdığım sözlerden biridir "Ben hiç değişmedim!"

Pek çok insan marifetmiş gibi kullanır bu sözü. Yalnızca doğrularını düşünerek söylerler. Bencilliklerini ortaya koyarlar aslında. Egolarını tatmin ederler.

Bir insanın hiç değişmemesi demek; doğrularının yanında yanlışlarının da değişmemesi demektir.

Bazı insanlar karşısındakinin yaptığı hataları yüzüne vurmak için kullanır bu sözü. "Ben başından beri doğruydum." Karşısındakine sağlayacağı üstünlüğün verdiği hazzı düşünür. Hatta bazı insanlar bu sözün esiri olurlar. Hayatları boyunca sırf değişmemek için hep aynı hataları yapar dururlar.

Bazı insanlar da eski günleri geri getirmek için kullanır bu sözü. Tek bir söz ile yaptığı bütün yanlışların yok olacağını sanır. "Evet ama ben hiç değişmedim." edasıyla.

O ya da bu şekilde; yaratılıştan bu yana hiçbir gün birbirinin aynısı değil. Pek çok hatalar ve pek çok doğrular yapıyoruz. Bazı insanlar sadece doğrularını, bazı insanlar da sadece hatalarını düşünerek yaşıyor. Sanırım önemli olan her ikisinin de "farkında olmak".

Kısa bir hikaye geldi aklima ve ben paylaşmalıyım...


"Eski zamanlarda birbirini çok seven iki genç varmış. Günler birbirini takip ederken aşıklar da mutluluklarına mutluluk katıyormuş.

Bir gün genç delikanlının yüreğine bir ateş düşmüş. Çocukluğundan beri hayalini kurduğu dünyayı dolaşma isteği içini kemirmeye başlamış. Günler geçtikçe içindeki bu istek büyümüş ve artık dayanılmaz bir hal almış. Sevdiği kıza bir mektup bırakıp dünya turuna çıkmış.

Yaklaşık iki senede tüm dünyayı dolaştıktan sonra sevdiği kızın yanına varmış ve ona "Artık senin yanından hiç ayrılmayacağım. Hemen evlenelim." demiş. Genç kız bu teklifi reddetmiş.

Delikanlı "Ben hiç değişmedim!" diye haykırmış. "Hala seni çok seviyorum..." diye devam etmiş...

Genç kız durmuş ve şöyle demiş...

"Eğer hiç değişmediysen... Bir gün yine beni bırakıp gidebilirsin..." *