malcolm mclaren

Malcolm Mclaren muhtemelen hayatımda en az tanıyıp en çok sevdiğim adamlardan birisidir. Ne görüntüsünü biliyorum, ne kişiliğinden eminim. Onun About Herü aklımı başımdan tekrar tekrar alırken, 2 yıl sonra tanıştığım Madame Butterflyını da öyle bir sevmiştim ki, yağlıboya tablomun önce iskeletini, sonra manifestosunu oluşturmuştu. Reenkarnasyon’a olan inancımı bir anda 15’e katlarken, bende hislerimden emin olmayı öğrenmiştim. Sadece 2 şarkısını dinleyip 2sinide birbirinden çok sevmişken büyünün bozulmasını istemeyip daha fazla Malcolm Mclaren video linklerine tıklamamıştım. Ancak o, Sex Pistols’ı kurup sahneye attıktan sonra, aslında rap’in asıl punk olduğu düşüncesinden vazgeçmeyip nasıl bana ‘ıh..’ dedirtmişse, Madame Butterfly maskesi altında saklayıp kendi etiyle kemiğiyle beslediği eski karısını yıllar sonra ziyaret edip, bana tekrardan müzikal gibi sergilemesi de ‘ehe.’ dedirtmişti. Bu sanırım en bile bile nötr kaldığım konu oldu.