kömen

ulu türkçü atsız atanın müthiş bir şiiri sözleri söyledir ;
analim tunga er efsanesini;
duyalim geçmisin erkek sesini.
bürüyüp tanridag'in çevresini
yine gök türk olalim, el kuralim.

ötüken-yis durak olsun da bize
yürüsün ordular ordan denize.
çinli bas vermese, gelmezse dize
kaganin buyrugu vardir: vuralim.

anlatilmaz, yüce bir erdem olan
bu akinlarda bulunmaz yorulan.
günü geldikçe de bizden sorulan
kan ve can vergisi olsun...verelim!

ülkü ugrunda gönüller delidir.
kisiler ülkü için ölmelidir.
tanri?nin insana degmis elidir
su ölüm adli güzel sey... saralim.

hiç düsündün mü niçindir yasamak?
bir görev yapmak içindir yasamak.

er kisiysen görevin neyse, basar.
zevke, eglenceye hayvan da kosar.

görüyorsun nice hayvan yigini
ki yapar sadece hayvanligini.

fakat onlar bile kendince yine
tükürürler kardes'in itlerine.

o nasil olmali bir ruhu ölü,
ya da bir canli, fakat kahpe dölü

ki sanar durdugu yer it inidir,
oysa bir sanli sehitler sinidir.

o fuhus uzmani çikletli disi,
disinin en kötü, en köhnemisi,

kaplamis ruhunu çirkef yosunu,
hiç umursar mi sehit ordusunu?

var midir onca tivistin ötesi?
adi üstünde: köpek sosyetesi!

yok sayip sen de bu ruhsuz sürüyü
kilavuz yap ebedi gök börü?yü.

çikarip ergenekon?dan ulusu
türk'ü kilsin yine dünya ulusu.

izleyip gök börü?nün gölgesini
gezelim gel o kömen ülkesini.

gönlümün özlemi yerdir orasi,
gürler ufkunda yigitlik borasi.

orda erdem gözükür, baskasi çikmaz alana.
kapaniktir kapilar her kovu, her bir yalana.

orda erler: kimi arslan, kimi pars'in esidir.
orda kizlar: günesin kendi, ayin onbesidir.

ugramaz ufkuna asla o yerin yüz karasi;
orda yoktur ne siyaset, ne fikir maskarasi.

yasamaz öyle bir ortamda küçüklük, kötülük;
bir alaydan daha üstün savasir orda bölük!

sungurun uçtugu yerlerde barinmaz yarasa;
ve bütün dirligin üstünde yürür sade yasa...

bir düsün baslarin üstünde kaganlik tugunu,
ruh duyar orda ölürken bile türk oldugunu;

ölümün zevkini bir süs gibi gönlünde tasir.
dirilerden daha çok orda sehitler dolasir.

bu sehit ordusu varken kuramaz kimse pusu,
yurt için kan dökülür orda denizler dolusu.

günümüzden, düsünüp birçok asirlar geriyi
analim bin kere ölmüs o ölümsüz çeriyi:

ebedi yigit!
adi yok sehit!

kefenin: vatan...
tabutun: cihan...

yasiyor ünün.
düsünüp övün,

damarinda kan
bir alev midir?

yasaman: roman;
ölümün:siir.

sana yok ne tas,
ne de bir mezar.

bu hayat: savas!
ebedi uzar.

esit oldugun
su günes: tugun.

tabutun: vatan,
mezarin: cihan.

adi yok yigit!
ebedi sehit!..

onu anmakla görür türk soyu gökçek kömeni:
doludizgin yarisan tanrikut?un dört tümeni...

bin asir geçse de rastlanmaz onun bir esine,
buyruk aldim diye ok firlatiyor evdesine...

bidev atlarla kilip her yolu bir günde yari
yildirimlar gibi daglardan asan ordulari...

saygi olsun bu çelik atlilarin gök tuguna,
tugu kaldirmis olan ordularin basbuguna.

o nasil bir yürüyüstür, ne yigitler katari!
kun'u, gök türk'ü, oguz-uygur'u, kirgiz'i, tatar'i...

o batirlar ki basip bagra kucaklar ölümü.
özgelerden sakinip kendine saklar ölümü.

her zaman öyle agirdir ki yigitlik kefesi,
kahramanlar gibi ölmek o günün felsefesi...

onlarin sanki basak canlari... durmaz, biçilir...
topragin içkisidir kanlari, al al içilir.

tarihin bir olaganüstü ve sahane isi
kür sad'in, kül tegin'in, çagri beg'in ok çekisi...