hoşlanılan kişiyi uzaktan sessizce izlemek

bu askin ilk evresimidir degilmidir bilmiyorum. hic ask diye düsünmemistim ben bunu. burdakileri okudukca platonik asik miyim diye kendimden süphe ettim.

ama bildigim tek sey var, o da bunun kelimelerle ifade edemiyecek kadar güzel bisey oldugu. öyle uzaktan uzaktan izlersin, ona farkettirmemeye calisirsin. her baktiginda ayri bi yerine hayran olursun, allah'im o nasil güzel bi burun, nasil güzel elleri var diye diye kendi kendine söyler durursun. olur da göz göze gelirsin, birden kalbin bi tuhaf atmaya baslar. isin en kötüsü bunu yaparken istemsizce yüze yerlesen aptal gülümseme, engel de olamiyor insan * az önce gitti ama ben bunu yazarken bile onun ordaki halini düsünerek salak salak siritiyorum.

ama bu her zaman korkaklik cesaretsizlik degildir. mesela ben zaten biliyorum bunun devaminin gelemeyecegini. bunun gelecegi yok, niye daha fazlasini yapip elimde bulunan bu güzel olayin büyüsünü bozayim. ha evet, kokusunu da duymak isterdim ama kokusunu duydugum anda onu uzaktan izlemeyi birakmam lazim. bunu göze alamam. böyle iyi. böyle güzel.