ağlayamamak

lezzetli bir şey değildir*

derler ya ağla açılırsın, işte bir türlü açılamazsın bu nedenden ötürü, hep içinde patlar herşey, birikir birikir ve daha fazla birikir. hele ki bir tiyatrocu olarak ağlayamamak en kötüsüdür belki de. her tür taklidi yapabilrsin, mimiklerin herşeyi anlatmaya yeter ama ağlayamazsın bir türlü gerek rol icabı gerek gerçek hayatta.

"kanka ben bile ağladım ulan!" diyen mahallenin psikopatının tavsiyesi üzerine babam ve oğlum izlemeye gidersin ama gene olmaz. çok üzgün olunca millet şakır şakır boşalırken sen sadece kilitlenir bir zombi gibi boş boş bir noktaya bakarsın.

allahtan the cry of silence yetişir imdadına, duygularına tercümandır sanki. kulaklıktan içeri dolan notalar nötralize eder içini. sonra yapay bir haz ile kalkarsın yerinden normal hayatına dönmek istersin ama olmaz tabi. allahtan tiyatrocusundur msn den geyik amaçlı msj atanlara laf yetiştirebilir sahte gülücükler yollayabilirsin. buna da şükür der şarkıyı başa sararsın.