ağlayıcı

eskiden (ama öle çok eskiden islamiyetten önce osmanlıdan da önce,hala ortaasyada göçebe yaşayıp sıkıldıkça çine sefer düzenlediğimiz yıllarda) bu iş profesyonelce yapılırmış.çok güzel sesli ağlayıcılar varmış,iyi para isterlermiş (lidyalılar henüz parayı bulmadılarsa o zamanlarda,mal mülk falan neyse işte konu bu deil).sesten ziyade yaratıcılıkta istermiş bu iş çünkü ölünün ardından methiyeler de düzerlermiş,güzelliği zekiliği höykürülürmüş.öte yandan merhumu tanımadıkları için "ne güzel saçları vardı oooy oy" gibisinden serzenişler bazen komik kaçarmış çünkü merhum geyet de tabii kel olabilirmiş,işte "kel olur sirma sacli olur kor olur badem gozlu olur" atasözü burdan türemiştir

(bkz: yug toreni)