yalnızlık

vurur böyle bazen beyne beyne.

ebedi olanından bahsediyorum ama yalnız doğduk yalnız öleceğiz.

yanlış yaparsın zaten hep yanlış yapmışsın gibi bakar zaten sevgilin, bir an gelir patlarsın söylenmemesi gereken cümleyi kullanırsın bir tane daha eksilir arkadaşın.

kafası iyi olunca bir şeyler yazan her keş gibi pardon herkes gibi.

anlam yüklediğin kadında en anlamsız şekilde gidebilir. neden sorusuna cevap veremez. sevmek bazen yetmez. sevmesen de olur, ha belki sevilmek geçici bir süre idare edebilir. o da egonun okşanma limitini doldurmasına bağlı.

evet sıradaki gelsin...

sevişirken kim bilir kimi unutma telaşı içindesin, içindeyim, içindeyiz. ya da yakın zamanda bastıracak özledim seni'leri daha ne kadar erteleyebilirsin, erteleyebilirim, erteleyebiliriz?

üzgün olduğunda yanımda olsaydı keşke ona sarılırdım dediğin insanla, mutlu olduğunda yanımda olsaydı keşke onu güldürürdüm dediğin insan aynı kişiyse onu kaybetmemeli bence. bütün uyuşturucular yüksek hissettirmek içinse, tek başına en zirvede hissettirebilir çünkü o seni. tabi bu kafanın bir de düşüşü var. ne kadar yüksekteysen o kadar hızlı çarparsın yere.

aslında en ama en hızlı şekilde çarpmak lazım ki tekrar yükselebilesin. madem bitti kaypak olmamak lazım tabi. severken çoooook seviyorum diyorsan, bittiğinde çooook üzüleceksin. eğer bittiğinde bir başkasıylaysan sevmemişsin.

ben mi sevmedim o mu özlemedi? ben mi özledim o mu sevmiyor?

herkes yalnız aslında.

güneşin doğuşu gibi aslında. hani bir enstantanesi yok da bir gün güneş doğmazsa? o zaman kıymetlenir güneş. hep karanlık gibi oluyor böyle bazen sanki hiç güneş doğmayacak gibi. ya bu güneş doğuyordu aslında, ben iyi gibiyim dimi?

alnına bir silah dayandığını düşün. gözünü kapat. ne yapmadığın için pişmansın? soru bu. neyi değiştirebilirdin? diye sormuyor ama çünkü olmuşsa olmuştur, o değişmez. gururun, kibirin esiri olarak dilemediğin 'özürler' gün gelirde götünden kan alınıyor hissi de verebilir.

herhangi biri için üzgün değilim yani yalnız falan da değilim de yanımda daimi biri varmış gibi hissetmiyorum. sanki her gelen gidecekmiş gibi. zaten öyle olmalı. yanında uyuyorsa alışmamak lazım. bir de gittiyse gitti tabi, umut işkenceyi uzatır.

her dakika yanında olmayı istediğim insanı, 1 dakika görmeye tahammülüm yoksa? bu döngü olabilir. biri gider, birisi gelir. her seferinde daha çok yaralandığın için daha sıkı sarılırsın yenisine. o yüzden daha çok üzülüyor olabilir insanlar oysa beklentilerin azalması lazım. aynı duaya 86. kez amin demek gibi. olmayınca daha mı ısrarlı istenir tanrı'dan?

bence tanrı falan da yok. onu biz uydurduk, bizim yalnızlığımız.