dugu

aslında ankara'ya ne kadar da alıştığımı anladım.. sensiz uyanıp seni görmeyeceğimi bildiğim ve şafak saymaya devam ettiğim.. aynı güneşe baksak da kilometrecelerce uzakta olduğumsun, o güneşin bir türlü senin sarılışın kadar ısıtamamasıdır sen olmadığından.

yıldız seçerim kendime demiştim ya hani, seçtim o yıldızı. dün bulutluydu hava göremedim onu korku düştü içime. orada olduğunu biliyordum ama görememek korku salmaya yetiyordu. bu gece tam karşımda duruyor bunları yazarken. bir taraftan telefonum senin hissettiklerinle dolarken, yine bilgisayarımın eşlik ettiği şarkılar yüzünden mayıştım bir taraftan da. hüzünlü şarkıları seviyor muyum yoksa nefret mi ediyorum bilemiyorum.

sana değil seçtiğim yıldıza uzaktan bakayım sadece hayatım boyunca...