dt2

bir sabah saat 7 ile 9 arasında bu otobüse bindiyseniz istanbul'da neden yaşanılmaz öğrenmişsiniz demektir.

liseye giderken bu otobüste yaşadığım bir anımı anlatmak istiyorum.

otobüs tıklım tıkış. afedersin sikin kalksa birine sürter. o derece. zaten otobüste herkes sürtüyor birbirine ben o yüzden mümkün olduğunca kıçı cama atardım. çantayı sırtıma takardım. neyse efendim, otobüs zincirlikuyu metro durağını geçti, otobüs durağında yolcu alıyor. muavin bağırmaya başladı, ardından şoför ona katıldı.

muavin:-
şoför:+
atarlı bayan ablamız:*

-arkalara ilerleyelim yer var!
(sessizlik)
-arkalara ilerleyin bekleme yapmayın orada boşluk var!
(sessizlik)
+arkalara ilerleyin vallahi gitmem. orada dünyanın boşluğu var.

tam bu sırada iki tane abinin arasında tost olmuş bulunan abla dehşet bir sinir haliyle böğürdü. evet bildiğimiz böğürdü!

*gel ilerleyebiliyorsan ilerle amına koyayım. akraba olduk burada heriflerle. 9 ay sonra çocuk doğunca size yollarım artık.

bütün otobüs gülmekten yerlerde. kadın sinir krizinde. o 2 tane sapık götveren etraftaki duyarlı abiler tarafından kendilerine çekilmek suretiyle uzaklaştırıldı. kadının yarım metre yakınına yaklaşan olmadı. muavin kafayı eğdi. şoför kapıları kapattı duraklarda sadece yolcu indirmek için kapıları açtı.

aha bu kadar berbat bir otobüs esasında.