kendi halinde

falanca insan nasıl biridir diye birisine sorduğunuzda şu cümle kuruluverir bazen;
kendi halinde, kimseye zararı olmayan, iyi biridir.

başkalarının namusunda, parasında, mevkisinde gözü olmayan hırssız kişidir anlatılmak istenen ama içinde bir pasiflik ifadesi de kokar..

kendini dinlemek kendinle meşgul olmak gibi çağın egoizminden uzak kendin olarak ve bu kendinliği toplumsal yararlılıkla buluşturabilmek mühim sanırım burada. yoksa kendi halindelik yerini kendi başınalığa bırakır ki bu bireysellik değil bireyciliktir ve geçici tatminler haricinde insana ve topluma değer katmaz.. yeni yerler edinmenin başkasının yerlerine göz dikmek değilde kendini bilip kendi mecrasında akmak olduğunu bilmemizdir.. katettiğimiz yol, katedebileceğimiz yol düşünceleride kendi mecramızı belirlememiz için bir ön fikirdir ki bu ön fikir bir akıl ürünü olabileceği kadar bir sezgi ürünü de olabilir.. simyacı da geçen kendi kişisel menkıbemizin peşinden gitmektir kendi halinde olmak. kendini başkalarıyla kıyas etmekten ziyade kendimizi kendimizle kıyas etmek.. oysa bir nlp çıkar biri başardıysa herkes başarabilir der ve buna inandırır insanları.. evet o kendi mecrasında akmıştır, senin mecran nedir? kapitalizm insanları bireyselliğe değil bireyciliğe ve tüketime yönlendirir diye evrensel bir söylemle noktalayalım artık..

kendi halindelik aslında reklamcılıkla ürünü yüceltmek değil ürünü gerçek değerine kavuşturmaya çalışmaktır..