yalnızlık

berbat bir duygudur yalnızlık. düşman başına bile gelmesin dedirtir.

mutluluğun anlamını unutturur insana. her ne yapmaya çalışıyorsanız (yapmaya çalışıyorsanız diyorum çünkü yalnızken yaptığınız her şey yarımdır) mutlu bir şekilde olmaz bu. hayattan zevk alamazsınız. etrafınızda mutlu çiftler gördüğünüzde deli gibi kıskanırsınız. her gün kendi yalnızlık nedeninizi sorgularsınız. daha önce elde ettiğiniz şansları iyi değerlendiremediğinize yanar; üzüntü katsayınızı arttırırsınız. komik bir şekilde avutmaya çalışırsınız kendinizi. "hayatımda biri olsaydı bu kadar rahat yaşayamazdım!" gibi... oysa rahatlıktan kastınız odanızın dağınık olmasıdır. bu düşüncenin hemen ardından sessizce "ama keşke birisi olsaydı da odamı her gün derli toplu tutsaydım" dersiniz.

günlerin birbirinin kopyası şeklinde yaşanmasıdır yalnızlık. değişen tek şey günlerin tarihleridir hayatınızda. diğer geri kalanlar ise hep aynı moral bozukluğu tadında...

kendinize özensizliğin tavan yapmasıdır yalnızlık. ayna kavramını unutturur size.

umutların tükenmesidir yalnızlık. geleceğe dair bir planınız, heyecanınız ya da umudunuz yoktur.

işin en kötüsü de yalnızlığın bazı insanların kaderi olmasıdır...