ruken

gözlerim bozuk benim. çıkarttığımda gözlüklerimi her yerde yürüyen, merdivende ilerleyen insanlar görüyorum. kıvrılmayan dizler, sallanmayan kollar, kütük misali insanlar. hepsi bir bütün ve yüz ifadeleri picasso sürrealistliğine bürünmüş karmaşık insanlar. bir sevgili daha tutuşuyor olmalı kıç kıça; seçemediğim bu karartı, bu enli beden, tek bir insandan ibaret olmaz keza! buna benzer şüphelere düşürüyor kör adımlarım beni. kesin yargılara varamadan, onlarca soru kalıplarıyla karışıyorum kalabalıklara. merakıma diş geçiremediğim saatlerde kısıyorum gözlerimi. o an bir nebze netleşiyor görüntü. kuşkularım orgazm olmuş kadının mahmurluğunda yatışıyor usumun kenarında. ve yeniden kulaklarımla onlarca soruyu iliştirip, buğulu görüntülerle ilerliyorum, izliyorum insanları.

evet sözlük öyle. o da öyle. hakeza aynı rayın üzerinden gümbür gümbür geçmiştik biz. bazen ikinci yenicilerden bahsederken, hiç farkında olmadan en sevdiğimiz dizelerde kesişip -çok fazla oluyorsun çocuk! repliklerini karşılıklı birbirimize söyledik. bir baktık ki birbirimizin mütemmim cüzü olmuşuz. bunca şeyin ardından sözün kısası ayıp kaçar ama adettendir diye söylüyorum, sözün kısası sözlük o tanıdığım en samimi soluktur.

bi sigara daha!

bu arada sözlük gözleri benden daha az bozuk*