ben bu yazıyı sana yazdım

seni çok özledim.

sabah beni uyandırmanı, türkü söylemeni, askerlik anılarını dinlemeyi, gülüşünü, küfür edişini, "deli kız" diyişini, eve geldiğimde oturduğun yerden bana güven vermeni. çok özledim, çok özledim seni.

tam 6 hafta oldu bugün, sen bizi terk edeli. 6 haftadır tek bir damla göz yaşı akmadı gözlerimden, resmine bakmadım, bir kez olsun dua etmedim. odamı toplamadığım zaman kızardınya, odam darmadağın, sen gittin gideli.
hani ayaklarım üşümesin diye ayakkabılarıma keçe yapardınya, kış geldi, ayaklarım üşüyor, ama sen artık keçe yapmıyorsun. hep kızardın hani, doğru düzgün bir ceket al, düzgün giyin "artist misin sen" derdin. üşüyorum ama artık sen kızmıyorsun.
şimdi oturdum ağlıyorum, deliler gibi hemde, içimi çeke çeke, bağıra bağıra. tam 1,5 ay sonra ağlıyorum. ağlama derdin, yine kızardın şimdi, ama içimde kalanlar beni bin parcaya bölüyor, söyleyemediğim kelimelerde boğuluyorum sanki, sana hiç bir zaman gösteremediğim sevgi nefesimi kesiyor.

cocukluğum geliyor aklima; matematiğe sen küstürmüştün beni, daha anaokuldayken başlamıştın çarpım tablosunu ezberletmeye. uyanır uyanmaz sorardın da bilemediğim zaman kızıp beni odama gönderirdin, öğrende gel diye.
sonra seninle boyama defterimdeki çiçekleri boyardık, rengarenk yapardın onlari, herşeyi. çocuk gibi sevinirdin sende, belki benden de cok sevinirdin. bana ağaçtan flüt yapardın, sonra çalardın onu ama ben beceremezdim bi türlü. bana inge yi anlatırdın, ve diğer sevgililerini, gözlerin gülerdi o zaman.

hani bir kere hırsızlık yapmıştım, sonra gelip sana anlatınca beni korumuştun herkese karşı, bir daha yapmayacak demiştin, kefilim olmuştun. sonra beni karşına alıp saatlerce konuştun, ben yaptığımdan utanana kadar, yanlışımı anlayana kadar.

ben bu yaziyi sana yazdım, cünkü sen benim kahramanimsin. nur içinde yat canım dedem.