elif şafak

''Sevdiklerimize verdiğimiz rahatsızlık için özür dileriz''
yazısını okumanızı tavsiye ederim.

insan vardır, yüzü güler, gönlü cömert, ufku geniş; onunla oturdukça oturmak istersiniz; muhabbetinden keyif ve feyiz alır, ilham bulur, farkında bile olmadan ne çok şey öğrenirsiniz.

Yanından kalktığınızda az buçuk değişmiş, zenginleşmiş olarak yolunuza gidersiniz.

Hafiflemiş olarak, rüzgârda tüy gibi.

içinizde bir gonca gül açılır, katmer katmer renklenir.

Elinizde olmadan hayata gülümsersiniz.

Gene görmek istersiniz o kişiyi, ilk fırsatta yeniden buluşmak.

Sohbetine doyamaz, ruhunun dibini bulamazsınız, öylesine derin.

Bir saklı cevherdir, ilk bakışta belli olmayan.

Uçsuz bucaksız bir denizdir kıyılarına varılmayan.

O kadar azdır ki böyleleri, bulunca ömür boyu dostluğunun ipini bırakmak istemez, kıymetini bilirsiniz; güzelliği arayan bir mürit gibi, muhabbete susamış bir münzevi gibi, ateşe meyyal pervane gibi etrafında incecik çemberler çizersiniz.

Dostlukla, hayranlıkla...

insan vardır, kem bakar, ağılı konuşur, habire şikâyet yahut hakaret veya dedikodu halindedir; karalamayı sever, başkasına leke çalmaktan kendine payeler biçer; kimseyi beğenmez, kendinden gayri; hiçbir yeniliği, farklılığı tasvip etmez; ayaklı sirke küpü, diken diken her sözü; dudaklarının ve gözlerinin etrafında senelerdir surat asmaktan, fesat bakmaktan oluşmuş çizgiler taşır lakin bilmez; köşe bucak kaçmak istersiniz böylesinin gölgesinden bile.

tamamı için - http://www.haberturk.com/...tsizlik-icin-ozur-dileriz