sabaha karşı

Kimseler anlamadı küstüğünü
kuşkonmaz dallarının
sergende kitaplar gülüyordu
saksıda çiçekler bir de
içimin sokaklarında
dağ göçüren bir fırtına
dinmedi gece süresince

Perdelerin kıvrımlarında
densiz kahkahaları
göz izleri kaldı duvarlarda
döktüm küllükteki
ruj lekeli izmaritleri
odama doldu hava
açtığım pencereden
dayadım alnımı serin rüzgara
arabalar geçiyordu
Mamak Köprüsü'nden

Sabaha birikiyordu sesler
bir yıldız kaydı içimde
seni düşündüm
barıştım içimdeki benle
çok şükür
misafirler gittiler. * *