bugün sinirden ağlayan yazarlar

boğazımda bir düğüm, ciğerimi söküyor sözlük...
insan dediğin taş değil ki dayansın. bi kurtulabilsem kendimden, çığlıklar atarak ağlayabilsem bi, ama hep o ölüm sessizliği...her yerde.
bu ülkede, bu zulüm, bunca ölüm varken, ne kalır ki geriye bizden? gülümsemelerimiz gölgelenmez mi o anaların yasıyla? yarın görücez haberlerde, gözlerimize bıçaklar sokar gibi, anasını, babasını, kardeşini,sevgilisini,yetim kalmış çocuğunu gösterecekler, o gencecik yaşta toprağa konan bedenlerin... birileri çıkıp "vatan sağolsun" diye bağıracak ardından. vatan kim? vatan ne? hani nerde? ne kadar sağ? bu çocukların hayatlarını söndürmeye değecek kadar mı?
sonra yine zaman geçecek üzerinden, yine adları hatırlanmayacak. hiçbirşey kalmayacak geriye, ailelerinin sonsuz acısından başka.

gel de dayan be sözlük...gel de dayan.