yazlık

heyecanla beklerdik, okul kapansın da ilk otobüsle yazlığa gidelim diye.

sonra bitiverdi hepsi.

her yaz biri kayboldu, gelmedi.

her yaz, yalnız kaldı yazlıklar.

kimse seslenmedi birbirine, kimse diğerinin kanına giremedi gül çalmak, incir çalmak için. dalında kurudu güller ve incirler.

sahilde oturup ucuz şarap içip, denize girmenin tadı satıldı zoraki animasyon gösterilerine.

açık büfenin “öldürücü doyuruculuğuna” yenik şimdi “kapatılmış” midye dolma tezgahı.

beş yıldızın, beşi de gelse dolduramıyor kalabalık yalnızlığı, ay ışığının kulağına fısıldadığı “öp sevgilini” sesi de yok, kumsalda sigara izmaritlerine oturup, bira kokup kirlenmek de yok…

sabah, çay bahçesinde mide ekşiten poğaçalarla kahvaltı edip, beş parasız balıkçıları seyretmek, gevrek satan çocuklardan “sevinsin” diye, gevrek almak da yok.

yok yok yok… var!

her gün temizlenen bir odam, cezbeden saat başı ikramlar, halinden utanan animatörler, yeri geldiğinde gururla söyleyeceğim bir isim, bir yer var.

ama kimse yok, o kadar yalnızız ki…