the subterraneans

“ve bu kitabı yazıyorum.” diye biten, yollarda aşk molaları veren bir kitap yer altı sakinleri. an itibari ile gündemde olan 138 yasak kelimeden biri olan “beat” kuşağının öncülerinden jack kerouac’ın samimi kitabı. jack keouac yine yollardadır, her zamanki gibi ama bu sefer aşk için yolculuklarına mola verir, yeraltı sakinleriyle sohbet eder, onlarla takılır, aşk yaşar. elinde yine içkisi vardır, sigarası vazgeçilmezidir zaten ve uyuşturuculardan da tatmadan edemez. kafası bir milyondur, âşıktır âşık olmasına ama alkol, ot derken özgüvensizliği bedenine sahip olur, çenesi düşer, boş laflar eder ve hiç de planda olmayan aşk yolculuğu hiç planda olmayan molalarını kendisi verir. ve dediğine göre oturur üç gün üç gece bu kitabı yazar. sevindirir, hüzünlendirir, dersler verir.
ayrıntı yayınları’nın yeraltı edebiyatı dizisi’nden çıkan kitap 160 sayfalık bir hayat hikâyesi. zeynep demirsü’nün çevirdiği kitap, bu edebiyat tarzını sevdirir cinsten ve dokunaklı. yazar kitabı 1958 yılında yazmış 1960 yılında da ranald macdougall tarafından sinemaya uyarlanmış. türkçe’ye ise 2010 yılının eylül ayında kazandırıldı.
jack kerouac kitabın bir bölümünde şöyle der:
“güneşi, gemileri görebiliyorduk, dışarıda aylak aylak dolanmakta olan insanoğlunu, bunun cidden ne muhteşem bir şey olduğunu ve nasıl olup da asla değerini bilmediğimizi, kaygılarımızın ve derilerimizin içinde kasvette başka bir şeyin olmadığını, gerçekten tıpkı ahmaklar gibi olduğumuzu ya da körleşmiş, şımarık, tiksindirici veletler gibi, hani surat asarlar ya; çünkü… istedikleri… bütün… şekerleri… alamamışlardır.”
spontane şekilde üç günde yazılmış ama uzun bir süre anlatan ve jack kerouac’ı olduğu kadar beat kuşağını ve diğer sakinlerini anlatan kitap, okunmaya değer.